isang umagang puno ng pagluha ang araw ko. pagkat nalulungkot at lubos akong nasasaktan. dalawang beses na akong umiyak ngayong linggo at dahil lang sa iisang tao.habang nagdadalamhati ang puso ko dala ng matinding di pagkakaunawaan naisipan ko na ano kaya kung dumistansya na lang ako sa mga taong madalas na nakakasakit ng kalooban ko para di na ako makaranas ng kalungkutan.
“the walls we build around us to keep out the sadness also keep out the joy”
pero mukhang mahirap ang iniisip ko.dahil ang mga taong nakakapagdulot sa akin ng kalungkutan ay sila ring taong nagiging source ng aking kasiyahan.kung lalayo ako sa kanila ay hahanaphanapin ko pa rin ang kanilang presenya.hay irony of life….
ano ngayon ang mainam kong gawin?hahayaan ko na lang bang paulit ulit nila akong saktan?
“we gather strength from sadness and from pain.each time we die we learn to live again”
yan na lang iniisip ko ngayon.afterall di naman nakakamatay ang heartaches.lilipas din to.
Hulyo 25, 2008 at 11:14 umaga
Hay.. tawag sa mga ganyan “Masochist.” It’s like kicking against the prick.Napaso ka na nga, lapit ka pa rin ng lapit. Minsan di mo masabi kung shunga-shunga ba o naengkanto pero minsan talaga kayang-kaya kang alipinin ng feelings mo eh. Parang malubhang sakit na ang hirap nang maka-recover.
At kung sakit lang yan… na STAGE 10 na ata ako. Kainis! Diba?
Salamat sa pagbisita sa Deyker (Link ko.) Pwede ba kita i-enroll? Tutuwa kasi ako sa mga post mo.. nakaka-relate ako!nyahahaha…
=============
korek ka dyan mahirap paalipin sa feelings kasi nagiging irrational tayo at kahit alam nating naabubuso na tayo go pa rin ng go. dapat di laging palipin sa puso dapat nag-iisip din.
sige enrol ako sa deyker mo.mukhang madami akong matutunan.
Hulyo 25, 2008 at 11:51 umaga
ay ang hirap naman niyan.. di ko rin alam anong ma a-advice ko sa yo kasi sa experience ko ganyan rin. pero sa totoo lang di rin nag improve kaya one day naisip ko talagang kailangan ng lumayo, pero completely – out of sight, out of mind. don lang talaga ako naka let go. pero kung sa isang lugar lang kayo nag ta trabaho, nakatira, nag aaral etc… mas mahirap yon.
================
kailangan lumayo….. saan kaya maganda? sa paris, sa greece…ate pokawang pwede pa dyan sa inyo sa alemanya?
Hulyo 27, 2008 at 6:20 umaga
oo nga. napakahirap intindihin ng buhay. nakakatawa na nakakalungkot. lage namang ganun. irony of life nga namang talaga. BADTRIP! hmmmn. sa tingin ko, kung lage ka rin lang namang nilang sinasaktan. maghanap ka na lang siguro ng taong magmamahal sa iyo… yung ikaw naman ang mananakit. hehehehe!
===============
i like that yung ako naman ang nananakit ha..ha…
seriously speaking, napagdaanan ko na rin yan yung ako naman ang nakasakit … di rin ok ang feeling…ganun talaga siguro ang life dumarating yun time na nakakasakit ka at yung time na ikaw naman ang nasasaktan.
Hulyo 29, 2008 at 5:39 umaga
we gather strength from sadness and from pain.each time we die we learn to live again >> ayos sa quote a magaling! magaling! magaling… natuwa ako sa quote na to… medyo may tama!
=============
ganda noh? mukhang pareho tayong mahilig sa mga quotes